Kelebek

Küçümsedik Küçük Sevgileri Uyandırmayı!!!

Mescitte çocuk ağlamaları duyuldu

Namazdaydınız Efendim

Huzurdaydınız

Miraçtan getirdiğiniz

Hediyeyi dağıtıyordunuz ruhlara

Kısa kestiniz sonsuz huzuru

Hemen selam verdiniz

Annesini bekleyen çocukların hatırını

Secdenin önüne koydunuz

Hâlinizle sıkı sıkı tembihlediniz

İçimizde çöreklenen taassupları,

Şekilcilikleri elinizin tersiyle ittiniz

Hayata rağmen değildi din

Hayat içindi

Hayata gülümsediniz

Önce bebekleri sevindirdiniz

Dediniz ki:

“onların ağlamalarının

beni üzdüğünü bilmiyor musunuz?”

oysa biz,oysa biz

unuttuk

vaktimiz olmadı incelikleri fark etmeye

telaşlıydık

küçümsedik küçük sevinçleri uyandırmayı

umursamadık

ellerini havada bıraktık çocuk yanımızın

ve yanımızdaki çocukların

şaşırdık

senin yaşayarak anlattıklarını hiçe saydık da

törelerimizde çocuk sevmeyi ayıp saydık

aldandık

içimizde taşıp duran sevgiyi,

kalbimizi sarıp sarmayan muhabbeti

hazlara ve hızlara hapsettik

Kendimize zulmettik

Hata ettik

Pişmanız Ey Resûl

Sana yeniden biat ediyoruz

Ellerimiz Hudeybiye’dekilerin ellerinin üstüne koyuyoruz

Özür diliyoruz

***

SENin önce çocukları sevdiğini,

önce minik kalpleri sevindirdiğini anlayamadık

Oysa,SENin hatırına,küçük kızların masum gülüşleri,

kuyuların karanlığına düşmekten kurtuldu

Oysa,SENin sözlerine tutunarak fark ettik

anne-baba olmanın güzelliğini

SENin bakışından ışıltılar emdik çocuklarımızın geleceğine

SENin sözlerinden teselliler sunduk,

şaşkın genç kızların ve delikanlıların kalplerine

SENin kucağından sükûnetler bulduk çocuk cenazelerine

SENin kalbinden umutlar koyduk,

öksüz ve yetimlerin yaşlı gözlerine

Elinden koklatır mısın çocuk yüzlü

Baharlarımızın menekşelerini?