Kelebek

Bildik ki, siz insanların en lütufkârısınız…
Bir köleyi, bir çocuğu dahi geri çevirmezdiniz
Birnin elini tuttuğunuzda,,
elinizi tutan kimse bırakmadıkça elini bırakmazdınız


Çölün aziz misafiri
Suskunların kutlu sözcüsü
Hüzünlerin sabırlı bekçisi
Teselli yağmuru
Huzur pınarı
Efendimiz
Kokunuz duyuldu önce
Saçları rüzgârın yakasına tutuşmuş çocuklardan biri ellerini kumlardan çekip koştu
Gözlerini yukarı çevirdi
Yukarıların habercisinin, yücelerin gezginin yüzüne bıraktı kalbini
Kanatlarını sessizliğin avucuna yayıveren kelebekler asılı kaldı havada
Rüzgâr nefesini tuttu
Kum tanecikleri gül yüzünüzün kıvrımlarına koşuştu


Billur elleri uzandı nur ellerinize
Eline avucuna yığdı çocuk sevinçlerinin hepsini
Bakışlarını akıttı yüzünüze
Gözlerinize, ta gözlerinizin bebeğine baktı Efendim
Varlığınızın çölü gül(l)e çevirdiğini, ölümü sonsuza bitiştirdiğini bilerek b/aktı gözlerinizin içine
Kendisinden önce kardeşlerini yutan çölün tozları/nı temizle/n/di ellerinizle yüzünden
Nefes aldı gözlerinizle buluşunca gözleri
Belki de delice seğirtti ardınızdan
Siz de onu beklediniz belki; hepimizi, her şeyimizi, bütün kızlarımızı kucaklayan, yitirdiklerimizi bize yeniden vaad eden tebessümünüzle beklediniz
Kız çocuğunun dudağında sonsuza goncalanan tebessüm gülleri açıldı
Sizin karanlıkları dağıtan, hüzünleri silen, korkuları boğan tebessümünüze dokundu bakışları
“Kal” dedi gözleri, “biraz kal, gitme…”
Avucunuza bıraktı avuçlarının huzurunu…
Belki birkaç adımı birlikte attınız Efendim
Yavaşladınız
Ki hiç acelenizin olmadığını bilirdik


Boyu hizasında eğiliverdiniz
Bize döndüğünüz gibi, yükseklerin en yükseği miractan iner gibi
Bizim hatırımıza indiğiniz gibi el üstünde tutulduğunuz semâdan arzın çölüne
Gözümüzün yaşını silmek için alkışlandığınız göklerin cezbesinden sıyrılıp bulandığınız gibi dünyanın hüznüne
Sırf bizi sevindirmek için Yakınlık makamından uzak kalmaya razı olduğunuz gibi
Eğildiniz Efendim, eğiliverdiniz
Yanımıza döndünüz
Yüzümüze baktınız
Hatırımızı saydınız
Nazladınız
Kız çocuklarımıza ebedî teselliler getirdiniz deste deste


Kucakladınız sımsıcak
Medine’li kız çocuğunun elinden tuttunuz
Adı kâh Hacer, kâh Maria, kâh Samaneh belki Rojda ya da Lena oluverdi
Fıtratı İslam idi kız çocuğunun…
Onun sevincini öncelediniz; sonraya bıraktınız başkalarını
Onu sevindirmeyi önemsediniz, bekleyenleri ötelediniz
An dondu
Mekan doğruldu
Çöl dirildi
Zaman yeniden kanatlandı bakışlarınızın göğünde
Tebessüm ettiniz
Küçük kız çocuklarının hatırını her şeyin önüne aldınız
Onlar için çektiğiniz sancıları sakladınız onun gözlerinden
Onlar için kanayan ayaklarınızı unuttunuz onun sevincinde
Dualarınızın göğünde bir güneş gibi yükselttiniz kız çocuğu mutluluklarını


Ellerinizin nuruyla ışıdı kızın yüzü
Ve kızın ışıyan yüzünden yansıyan ışığın aksi sevinç sevinç pencere önlerimize kadar taştı
Ve kızın gözlerine nakşolan gül yanağınızın kokusu döndü dolaştı kızlarımızın yanağına bulaştı
Şimdi, o kızın yanağından miras bir ışıltıyı ve kokuyu taşıyor kızlarımızın yanakları


Onların lüle saçlarında, ceylan titrekliğindeki iri gözlerinde, beyaz gülüşlerinde, yarım kalmış, acemi ve masum dualarında sizin tesellinizi içiyoruz her gün
Küçük kızlarımızı seviyoruz Efendim sayenizde
Onlar için umutlanıyorsak, sizin müjdenizle
Onları sevindirebiliyorsak, sizin hatırınıza Efendim…
Ne varsa sevgiden yana elimizde avucumuzda, mayasını sizin tebessümünüzden devşirdik Efendim



Efendimiz,
Neden hâlâ elini tutmaktan uzak düştüğümüz kızlarımız var bizim
Elimize tutunan yetimleri, öksüzleri ötelere öylece düşüncesizce itiverdik biz
Kızlarımızın sımsıcak tebessümlerini soluğumuzdan buz tutmuş dipsiz kuyulara savuran buzdan heykelleriz biz
O masum dudakların “Baba!” deyişlerini huzursuz ve telaşlı saatlerin yüzünde par(ç)alayan babalarız biz…
Şimdi, kapı arkalarında baba yolu bekleyen nazenin kız çocuklarını babasız bırakanlarla aynı şehirleri paylaşıyoruz biz


Bir gün olsun, âh bir an olsun, kızımız tutunca elimizden, hiç bırakmamaya ahdederken biz, o bırakmadıkça onun elini bırakmamaya niyetlenirken biz, hatıranı ete kemiğe bürüyüp giyinebilir miyiz?
Nasıl olur da o billur elleri salıveririz ellerimizden nâr görüp çözülüvermiş buz gibi biz?
Niçin gözlerinizin içine büyüdüğümüz zaman da o ışıltıyla bakamayız o kız gibi biz?
Acaba biz kimlerdeniz?
Sizin tuttuğunuz eli tutamayıp itenlerden miyiz?
Ellerinizden kızlarımızın gül kokladığı Efendimiz…
Özür dileriz
Menbaı siz olan, kızlarımızın yüzünden bize yansıyacak bir sadakalık ışıltı dileniriz…
Affımızı isteriz…



senai demirci